Achter iedere hulpvraag zit een mens
Elke maand schrijft een raadslid of wethouder van Gemeentebelangen Noordenveld over wat hem of haar bezighoudt. Deze maand schrijft Anita Reitsema-Bosma over een onderwerp dat haar na aan het hart ligt: het sociaal domein.
Dit is mijn eerste blog als raadslid van de gemeente Noordenveld. Een mooi moment om iets meer te vertellen over een onderwerp dat mij na aan het hart ligt: het sociaal domein.
Die betrokkenheid is niet alleen politiek. Ik ben zelf mantelzorger geweest voor mijn ouders en heb ervaren wat het betekent als iemand die je dierbaar is steeds meer ondersteuning nodig heeft, maar ook wat er dan op de schouders van naasten terechtkomt. Daarnaast werk ik bij de gemeente Groningen binnen het sociaal domein. Daardoor ken ik het sociaal domein vanuit verschillende kanten: als naaste, als professional en nu ook als raadslid. Tegelijkertijd heeft iedere gemeente en ieder dorp zijn eigen vragen en uitdagingen.
Als raadslid houd ik mij onder andere bezig met jeugdzorg, de Wmo, participatie, bestaanszekerheid, armoede en gezondheid. Heel verschillende onderwerpen, maar uiteindelijk raken ze allemaal het dagelijks leven van inwoners.
De tekst gaat onder de foto verder.
Wanneer iemand bij de gemeente aanklopt voor hulp, zijn er regels, procedures en budgetten waar rekening mee moeten worden gehouden. Dat is begrijpelijk en ook noodzakelijk. Als gemeente moet er zorgvuldig met gemeenschapsgeld worden omgegaan en kan niet iedere hulpvraag op dezelfde manier worden beantwoord. Maar een inwoner die bij de gemeente aanklopt, denkt meestal helemaal niet in termen van beleid of regelgeving.
Zo iemand denkt misschien: Hoe zorg ik ervoor dat mijn moeder nog zelfstandig thuis kan wonen? Hoe krijg ik mijn gezin weer op de rit? Hoe moet ik rondkomen? Of misschien simpelweg: Ik weet het even niet meer. Daar begint voor mij het gesprek over het sociaal domein.
Niet iedereen begint vanaf dezelfde plek
We spreken veel over eigen kracht en zelfredzaamheid. Dat zijn belangrijke uitgangspunten. Mensen willen over het algemeen zelf hun leven leiden en zelf keuzes maken. En waar dat kan, moeten we dat ook stimuleren. Maar zelfredzaamheid mag wat mij betreft nooit betekenen dat iemand er alleen voor staat.
Niet iedereen heeft dezelfde mogelijkheden, hetzelfde netwerk of dezelfde omstandigheden. Het ligt er ook aan waar je wieg heeft gestaan. De één heeft familie die kan helpen, een stabiel inkomen en een goede gezondheid. De ander heeft dat allemaal niet. Daarom geloof ik in maatwerk en menselijke aandacht. Niet automatisch alles overnemen, maar ook niet automatisch zeggen: U moet het zelf kunnen. De vraag zou moeten zijn: wat heeft deze inwoner nodig om weer verder te kunnen?
Voorkomen is beter dan genezen
Ik vind het ook belangrijk dat we niet pas in beeld komen wanneer problemen groot zijn geworden. Denk aan een gezin dat vastloopt, iemand bij wie de schulden steeds verder oplopen, een jongere die uitvalt of iemand die steeds verder geïsoleerd raakt. Dan is hulp vaak ingewikkelder én duurder. Dat vraagt ook om aandacht voor wat er in onze dorpen al gebeurt: jongerenwerk, verenigingen, ontmoeting, ondersteuning van mantelzorgers en hulp wanneer financiële problemen beginnen te ontstaan. Voor mij is preventie daarom niet iets extra’s, maar een belangrijk onderdeel van het sociaal domein.
Achter de cijfers
Als raadslid krijg ik veel cijfers, rapportages en begrotingen onder ogen. Die hebben we nodig om goede keuzes te kunnen maken. Maar zelf probeer ik daarbij altijd voor ogen te houden waar die cijfers eigenlijk over gaan. Een toename van het aantal Wmo-aanvragen betekent dat meer inwoners ondersteuning nodig hebben om hun dagelijks leven te kunnen leiden. Bij jeugdzorg gaat het over kinderen, jongeren en hun ouders. En bij armoede om mensen voor wie rondkomen iedere maand opnieuw een puzzel is.
Natuurlijk kan een gemeente niet alles oplossen. Er moeten keuzes gemaakt worden en daarbij speelt geld ook een rol. Juist daarom vind ik het belangrijk dat we bij die keuzes niet alleen kijken naar wat financieel of organisatorisch mogelijk is, maar ook naar wat een besluit in de praktijk voor inwoners betekent.
Niet alleen vanuit het gemeentehuis
Een sociaal Noordenveld maken we niet alleen vanuit het gemeentehuis of de gemeenteraad. In onze dorpen gebeurt al ontzettend veel, door inwoners, mantelzorgers, vrijwilligers, verenigingen en professionals. De afgelopen tijd heb ik gemerkt hoeveel kennis en ervaring daar zit. Vooral ook bij inwoners die zelf met zorg of ondersteuning te maken hebben. Als raadslid wil ik die verhalen vaker horen. Wat gaat goed, waar lopen mensen tegenaan en wat kan volgens hen anders of beter?
Want uiteindelijk kunnen wij in de raad iets heel logisch vinden op papier, terwijl het voor een inwoner in de praktijk heel anders kan uitpakken. Daarom wil ik mezelf steeds blijven afvragen: helpt wat wij besluiten iemand daadwerkelijk verder?
